Een volle agenda betekent niet altijd een vol leven
Een volle agenda. Lange tijd dacht ik dat het zo hoorde.
Hollen van de ene afspraak naar de andere.
Altijd bezig zijn.
Werken, huishouden, avondschool, afspreken met vriendinnen...
En als er nog ergens een gaatje was: een bioscoopbezoek, een concert of nog iets anders leuks erbij.
Want dat was toch het leven dat ik om me heen zag?
Veel doen.
Veel meemaken.
Veel mensen ontmoeten.
Niets missen.
Ik voelde dat dit voor mij niet werkte.
Ik probeerde wel, misschien moest er nog iets bij.
Het lukt me niet want ik laad niet op van een volle agenda.
Integendeel.
Hoe voller mijn agenda werd, hoe meer onrust ik voelde in mezelf.
Alsof mijn dagen dichtslibden.
Alsof ik overal wel lijfelijk aanwezig was, maar nooit echt helemaal.
En dat inzicht kwam niet in één keer.
Het kwam langzaam.
Via vermoeidheid.
Via overprikkeling.
Via dat stille verlangen naar een avond alleen, zonder uitleg, zonder schuldgevoel.
Misschien herken je dat.
Dat je agenda aan de buitenkant heel rijk lijkt.
Maar dat je lichaam iets anders vertelt.
Een volle agenda betekent niet altijd een vol leven
Er is een verschil tussen voluit leven en volgepland zijn.
Voluit leven voelt levendig.
Volgepland zijn voelt vaak strak.
Voluit leven geeft energie, zelfs als het druk is.
Volgepland zijn trekt energie weg, zelfs als alles leuk of nuttig lijkt.
En dat is precies waar ik zelf lang mee geworsteld heb.
Want sommige dingen zijn ook echt leuk.
Een etentje.
Een opleiding.
Een uitstap.
Een concert.
Een afspraak met iemand om bij te praten.
Maar leuk is niet altijd hetzelfde als voedend.
En mooi is niet altijd hetzelfde als haalbaar.
Soms kan iets fijn zijn, en toch te veel.
Soms kan je ergens naar uitkijken, en tegelijk voelen dat je eigenlijk rust nodig hebt.
Dat is geen ondankbaarheid.
Dat is eerlijk luisteren naar je energie.
Je agenda vertelt iets over je grenzen
Je agenda is meer dan een lijst met afspraken.
Ze vertelt vaak ook iets over je grenzen.
Waar zeg je automatisch ja?
Waar laat je geen tijd om te ademen?
Waar hou je rekening met iedereen, behalve met jezelf?
Soms zie je in je agenda - heel eerlijk - waar je jezelf voorbijloopt.
Die ene avond die eigenlijk zonder afspraken zou blijven.
Die taak die je “er nog wel even tussen neemt”.
Die afspraak waar je al moe van wordt voor ze begonnen is.
Die vrije voormiddag die toch weer gevuld raakt.
Dat zijn geen details.
Dat zijn kleine signalen.
Je agenda fluistert vaak al lang voor je lichaam gaat roepen.


